‘Ik dacht altijd dat het van Bryan Ferry was. Maar het origineel van het nummer Let’s stick together is van Wilbert Harrison, een Amerikaanse rythm ’n blueszanger. Ik denk dat weinig mensen hem nu nog kennen. Best jammer voor Wilbert.

Je hebt een succesvol idee en iemand anders strijkt de eer op.

Dat komt vaak voor. Ook in de bouwwereld. Eerst win je met andere ontwerppartijen samen een tender en in de euforie van de winst bejubel je elkaars complementaire kwaliteiten. Door die fijne samenwerking ga je ervan uit dat de communicatie vanzelf goed komt. Niet dus. Communicatie gaat nooit vanzelf.

Want wat gebeurt er?

Tijdens de bouw verwatert het contact van de partijen van het ontwerpteam en raakt de gezamenlijkheid op de achtergrond. En met de opening trekt het bureau met de bekendste naam of met de breedste ellebogen aan het langste eind.

Ook al heeft je halve bureau zich maandenlang suf zitten tekenen en rekenen om het iconische landmark van die bekende architect überhaupt uitvoerbaar te krijgen, als Koning Willem Alexander het gebouw komt openen, krijg je geen uitnodiging. En in het twee spreads tellende artikel in de kunstbijlage van het NRC wordt jouw bureau niet eens genoemd. Wat een enorme teleurstelling!

Hoe krijg je toch de credit die je verdient?

Leg samen met de verschillende partijen bij de start van het project de rollen vast en de manier van vermelden. Misschien vind je dat het de pret bederft als je het van tevoren op papier zet. Alsof je tijdens je huwelijk alvast de scheiding gaat regelen. Onzin natuurlijk.

Als het project eenmaal loopt, vorm je een team van de communicatiemedewerkers van de belangrijkste (ontwerp)partijen. Dat clubje stemt samen de communicatiemomenten, teksten, credits en fotografie af. Je verdeelt de taken en deelt het succes. Want aan het eind van de rit wil iedereen hetzelfde: mooie foto’s, een goed verhaal en een award.

Bovendien versterk je elkaars communicatie en dat geeft energie. En zo staat straks het hele team te stralen bij de opening. Gewoon het advies opvolgen van Wilbert Harrison: Let’s stick together! Luister ook meteen even naar dat heerlijk rauwe origineel uit 1962.